Cando a miña nai morreu, eu tiña sete anos.
Enterrárona nun cadaleito de lilas e hortensias, e ía frío.
Quedei ao coidado das súas doncelas. O meu pai, a quen todos figuraban transido de dor pola perda, nin sequera se preocupou por min. Medrei orfa.
Ao pouco tempo, casou en segundas nupcias coa fermosa Margot.
É certo que sempre existen, alomenos, dúas versións do mesmo conto, e que unha acaba por impoñerse á outra, por ser a que mellor se adapta ás convencións e estructuras sociais imperantes. Os descursos recondúcense e van desfigurando a realidade, a realidade desta historia, a miña propia realidade, a que eu gardo aínda hoxe na memoria.
Como gardo á Margot querida, que me criou no seu abrazo de amor infindo. A muller que soportou malleira tras malleira de mans do meu pai durante anos, rompéndoselle pouco e pouco a súa delicada anatomía de porcelana. A muller que, con medio rostro desfigurado despois dunha das tundas habituais, termou de min polos pulsos e besbellou "foxe" no meu oído.
E eu fuxín.
Fuxín da miña vida de conto.
Do pai amantísimo sumido na tristura.
Da madrasta terrible.
Do salvaxe espello da tona das red delicious nas maceiras da horta a finais de verán.
Do amarguísimo don da miña propia beleza.
Soa.- The Wind Wings, de Goldmund
