O comezo (de novo) de Branca de Neve.

Nunha urna. 

Abrín os ollos e alí estaba. Tendida en medio de flores e máis flores, nun vestido de tecido esbrancuxado e rexo e basto. 

Sen eu sabelo, de socate era unha peza de exposición en calquera museo do mundo.  

Nin te imaxinas a expectación que todo isto de morrer-sen-morrer crea. A ringleira de curiosas e curiosos chegaba máis alá de onde, nesa forzada posición (o corpo teso, a noca ríxida na almofada, as mans cos dedos entrelazados arredor da variña de lirios brancos), alcanzaba a percibir coa vista.   

Tomei aire e exhalei tan fondo como puiden, e o vidro embafouse. 

Pero, sorprendentemente, non quixen berrar. 

 








Soa.- Gnossiene nº1, E. Satie