A mirada volta ao ceo

Pasaron días e días ata que alguén se decatou do meu espertar.

Eu, sen moverme, ollaba o ceo, o paso das nubes a través da fiestra, a pintura escascarada de humidade en manchóns no teito, as aspas do ventilador na súa traxectoria monótona. Observaba con detemento a expresión das súas caras, os xestos de desagrado dalgúns, a compaixón doutros.

Había algo nas súas miradas que me molestaba, sempre.
Aínda agora que xa non teño que soportalas, sinto este noxo subindo polo corpo todo como un cempés de suciedade.

Quixen morrer mil veces dentro desa urna baixo eses ollos ávidos, pero a vontade puido máis.

E é certo iso que dis, Bela: o imbécil non sabe que o é.
E, se o sabe, ben pouco lle importa.

Soa.- Into Dust, de Mazzy Star