Red Delicious

Cando a miña nai morreu, eu tiña sete anos.

Enterrárona nun cadaleito de lilas e hortensias, e ía frío.

Quedei ao coidado das súas doncelas. O meu pai, a quen todos figuraban transido de dor pola perda, nin sequera se preocupou por min. Medrei orfa.

Ao pouco tempo, casou en segundas nupcias coa fermosa Margot. 

É certo que sempre existen, alomenos, dúas versións do mesmo conto, e que unha acaba por impoñerse á outra, por ser a que mellor se adapta ás convencións e estructuras sociais imperantes. Os descursos recondúcense e van desfigurando a realidade, a realidade desta historia, a miña propia realidade, a que eu gardo aínda hoxe na memoria.

Como gardo á Margot querida, que me criou no seu abrazo de amor infindo. A muller que soportou malleira tras malleira de mans do meu pai durante anos, rompéndoselle pouco e pouco a súa delicada anatomía de porcelana. A muller que, con medio rostro desfigurado despois dunha das tundas habituais, termou de min polos pulsos e besbellou "foxe" no meu oído.

E eu fuxín.

Fuxín da miña vida de conto.

Do pai amantísimo sumido na tristura.

Da madrasta terrible.

Do salvaxe espello da tona das red delicious nas maceiras da horta a finais de verán.

Do amarguísimo don da miña propia beleza.

Soa.- The Wind Wings, de Goldmund

Unha finísima capa de pel

Tamén, Bela, é claro que, nesas circunstancias, resultou ben difícil conservar certas rutinas e amizades que se foron desprendendo da miña vida como unha finísima capa de pel: perdido o contacto diario e rotas as agullas, quedei espida deles. 

Nin sequera se preguntaron (as persoas, obviamente, os obxectos e os hábitos non) que fora do meu paradoiro, ou se realmente seguía viva.

Unha pequena espiral de fume que se mesturou no vapor de éter polas regandixas da urna.

Quixen preguntarme o porque deste abandono, do meu exilio forzoso da memoria deles, dese ostracismo dentro do novo exoesqueleto. Invertín nesas reflexións unha hora, logo un día, despois outro e outro, ata completar unha semana enteira.

E deixei de facelo.

Ao fin, eu non era, senon, (por aquel tempo) pouco máis que unha entretida forma de pasar a tarde para os que golpeaban co dedo no vidro, por ver se nalgún intre e por algún tipo de miragre, abría de novo os ollos e espertaba.

Sona.- The ghost who walks, de Karen Elson

A mirada volta ao ceo

Pasaron días e días ata que alguén se decatou do meu espertar.

Eu, sen moverme, ollaba o ceo, o paso das nubes a través da fiestra, a pintura escascarada de humidade en manchóns no teito, as aspas do ventilador na súa traxectoria monótona. Observaba con detemento a expresión das súas caras, os xestos de desagrado dalgúns, a compaixón doutros.

Había algo nas súas miradas que me molestaba, sempre.
Aínda agora que xa non teño que soportalas, sinto este noxo subindo polo corpo todo como un cempés de suciedade.

Quixen morrer mil veces dentro desa urna baixo eses ollos ávidos, pero a vontade puido máis.

E é certo iso que dis, Bela: o imbécil non sabe que o é.
E, se o sabe, ben pouco lle importa.

Soa.- Into Dust, de Mazzy Star

Bela Adormecida: soño reparador

A verdade é que optei por durmir. E non creas que dormo, por ser eu unha preguiceira. En absoluto. Tampouco vaias pensar que cho aclaro, porque me avergoñe ser vista de ese modo. Para nada. Nin por ti nin por niguén. Non me preocupa a incomprensión. O poder de atracción  deste sono vagaroso é tan grande, que, sinceramente, as consideracións sobre el, feitas pola xente de fóra -esa que se mantén lonxe de nós, motu proprio, of course!, pois eu non boto a ninguén do meu carón gratuitamente, conste-, fánseme indiferentes. Non busco o recoñecemento desta miña autocracia, porque ser a raíña do meu imperio interior só admite un único aplauso: o meu. No entanto, recoñezo que amosar o contraste entre o real e o imaxinado faise tentador. Con que cara se queda quen crea esas imaxes na cabeza, a partir de certas presuposicións, absurdas na maioría dos casos, ao ver o errado da súas consideracións? 

O rídiculo vivido en privado non ten porta de saída: haino que ver si ou si. Agrádame este coñecemento, porque me permite rir, no canto de experimentar ira, cando me vexo na obriga de tratar con imbéciles. Toda esa fatuidade é un afán infantil de se colocar por riba dos demais, determinado por un profundo descoñecemento de si mesmos. O imbécil non sabe que o é. A imbécil tampouco.

Polo resto, que máis podería dicir sobre este gusto meu por durmir? Que me agrada habitar na inconsciencia para poñer os dedos no seu caótico tecido, porque, no fondo, só quero romper a sintaxe e non pousar nunca xamais os pés na túa leira? 

(Branca, isto foi o que lle dixen ao Príncipe Encantador)

O comezo (de novo) de Branca de Neve.

Nunha urna. 

Abrín os ollos e alí estaba. Tendida en medio de flores e máis flores, nun vestido de tecido esbrancuxado e rexo e basto. 

Sen eu sabelo, de socate era unha peza de exposición en calquera museo do mundo.  

Nin te imaxinas a expectación que todo isto de morrer-sen-morrer crea. A ringleira de curiosas e curiosos chegaba máis alá de onde, nesa forzada posición (o corpo teso, a noca ríxida na almofada, as mans cos dedos entrelazados arredor da variña de lirios brancos), alcanzaba a percibir coa vista.   

Tomei aire e exhalei tan fondo como puiden, e o vidro embafouse. 

Pero, sorprendentemente, non quixen berrar. 

 








Soa.- Gnossiene nº1, E. Satie